Bugün “Vajinadan gelen beyaz sümüksü şey nedir” üzerine güzel bir yolculuk yaptık. Orjindogalgaz ile daha fazla içerik için takipte kalın!
Bir Sabahın Sessizliği ve Küçük Bir Endişe
Sizin İçin Seçtik: Türk kağanlarının en önemli görevi nedir ?
Orjindogalgaz okurlarına özel bu yazımızda “Vajinadan gelen beyaz sümüksü şey nedir” konusunu derinlemesine inceliyoruz.
O sabah Kayseri’de hava her zamanki gibi serindi. Pencerenin kenarına oturmuş, elimde yarım kalmış bir defterle dışarıyı izliyordum. Günlük yazmak benim için bir tür kaçıştı; içimde ne varsa kâğıda dökmeden rahat edemezdim. Ama o sabah kalem elimde ağırlaşmıştı. Sanki yazacak hiçbir şeyim yokmuş gibi değil de, yazacak çok şeyim var ama hangisinden başlayacağımı bilemiyormuşum gibiydi.
Tuvalete gittiğimde fark ettim onu. Beyaz, sümüksü bir akıntı… İlk anda durup kaldım. İçimde garip bir sıkışma oldu. Ne olduğunu bilmiyordum ama “normal” olup olmadığını da kestiremiyordum. İnsan bazen en küçük şeyde bile yalnız hissediyor ya, işte tam öyle bir andı.
Aynaya baktım uzun süre. Kendime sorup durdum: “Bu ne şimdi?”
İçimdeki ilk his korku değildi aslında. Daha çok hayal kırıklığıydı. Bedenimi tanımadığımı fark etmek gibi bir şeydi bu. 25 yaşına gelmişim ama hâlâ bazı şeyler benim için karanlıktı. Ve bu karanlık, içimde tuhaf bir utangaçlık yaratıyordu.
Gizlenen Gerçekler ve Sessiz Öğrenmeler
Küçükken bize beden hakkında ne kadar az şey anlatıldığını düşündüm. Sanki bazı konular hiç yokmuş gibi büyütülmüştük. Oysa beden, en çok konuşmamız gereken şeydi belki de.
O beyaz, sümüksü akıntı gün boyu aklımdan çıkmadı. İnternete bakmak istedim ama bir yandan da korktum. Okuduklarım beni daha da kaygılandırabilir miydi? Yoksa içimi rahatlatır mıydı? Bilmiyordum.
Sonunda dayanamadım. Telefonu elime aldım. Yazdığım ilk cümle şuydu: “Vajinadan gelen beyaz sümüksü akıntı nedir?”
Ekranda çıkan kelimeler arasında “normal”, “doğal”, “hormonal değişim” gibi ifadeler vardı. Bir yandan rahatladım, bir yandan da garip bir boşluk hissettim. Yani tüm bu panik, aslında bedenimin doğal bir döngüsünün parçasıydı öyle mi?
İçimde bir şey kırılmadı ama yumuşadı. Sanki uzun zamandır sıkı sıkı tuttuğum bir ip biraz gevşemişti.
Kayseri’nin Soğuk Sokaklarında İç Sesim
O gün dışarı çıktım. Kayseri’nin sokakları her zamanki gibi sakindi. İnsanlar işlerine yetişmeye çalışıyor, kimse kimsenin iç dünyasından haberdar olmadan yaşıyordu.
Ben yürürken kendi iç sesimle tartışıyordum. “Bu kadar büyütülecek bir şey değil,” diyordum kendime. Ama bir diğer yanım hâlâ huzursuzdu. Çünkü mesele sadece o akıntı değildi. Mesele, bedenimi ne kadar az tanıdığım gerçeğiydi.
Bir banka oturdum. Soğuk taş yüzey sırtımdan yukarı doğru çıktı. Defterimi açtım. Yazmaya başladım:
“Bugün bedenimi tanımadığımı fark ettim. Bu garip bir his. İnsan kendine en yakın olması gereken şeye en uzak kalabiliyor.”
Yazdıkça içim biraz daha hafifliyordu. Ama aynı zamanda kırgındım. Kendime değil sadece, büyüdüğüm dünyaya da.
Küçük Bir Mesaj ve Paylaşma İhtiyacı
Akşam olduğunda en yakın arkadaşıma mesaj attım. Yazarken bile çekiniyordum. Sanki yanlış bir şey soruyormuşum gibi.
“Bugün tuhaf bir şey fark ettim… beyaz, sümüksü bir akıntı geldi. Normal mi bu?”
Cevap hemen geldi. Çok sıradan, çok sakin bir cevap:
“Evet, çoğu zaman normal. Hormonlarla ilgili. Ama istersen doktora da danışabilirsin.”
O an içimden büyük bir nefes verdim. Sanki gün boyu taşıdığım ağırlık biraz yere bırakılmıştı. Ama asıl değişim o anda olmadı. Asıl değişim, yalnız olmadığımı fark ettiğim andı.
Geceyle Birlikte Gelen Farkındalık
Gece olduğunda Kayseri’nin sessizliği daha da derinleşti. Odamda oturmuş, lambanın sarı ışığında defterimi karıştırıyordum. Gün içinde yaşadığım o küçük ama içimi sarsan olay hâlâ zihnimdeydi.
Beyaz, sümüksü akıntı… İlk bakışta basit bir şey gibi görünüyordu ama benim için bir farkındalık kapısı olmuştu. Bedenim bana bir şey anlatıyordu ve ben bunu yıllardır duymamıştım.
Bir an durdum. Kendime dürüstçe sordum: “Ben kendimi ne kadar tanıyorum?”
Cevap yoktu.
Ama bu yokluk bile bir cevaptı aslında.
Hayal Kırıklığından Kabul Edilmeye
Günler geçti. O olay artık korkutucu bir bilinmezlik olmaktan çıkmıştı. Ara ara yine aynı durumla karşılaşıyordum ama artık panik olmuyordum. Çünkü biliyordum: bedenim yaşıyor, değişiyor ve kendini ifade ediyordu.
İlk zamanlar hissettiğim hayal kırıklığı yavaş yavaş yerini kabule bırakmıştı. Kendime karşı daha yumuşak olmayı öğreniyordum.
Bir akşam yine defterime yazdım:
“Bedenim bana yabancı değil. Sadece onu dinlemeyi unutmuşum.”
Bu cümleyi yazarken içimde küçük bir umut vardı. Sanki kendimle yeniden tanışıyordum.
Kendi Sessizliğimi Dinlemek
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o beyaz, sümüksü akıntının bende yarattığı şeyin bir korku değil, bir başlangıç olduğunu görüyorum. Kendime dair eksik kalan parçaları fark etmemi sağladı.
Kayseri’nin soğuk sokaklarında yürürken hissettiğim yalnızlık bile artık farklı geliyor. Çünkü artık biliyorum ki insan en çok kendinden uzak kaldığında yalnızlaşıyor.
Ve ben, o gün kendime biraz daha yaklaştım.
Belki de büyümek böyle bir şeydi: Küçük bir ayrıntının içinde büyük bir farkındalık bulmak.